فرِسْکو (به ایتالیایی: Fresco) واژهای است که برای اشاره به چندین شیوهٔ نقاشی-مرتبط با هم- بر روی گچ، دیوار و یا سقف بهکار میرود. واژهٔ فرسکو ریشه در لغت ایتالیایی آفرسکو[۱]-به معنی تَر و تازگی- دارد. شیوهٔ نقاشی فرسکو اغلب در دورهٔ رنسانس و دوران هنری پیش از آن استفاده میشدهاست. منبع : از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد

http://www.kolab.ir/%D8%AF%D8%A7%D9%86%D9%84%D9%88%D8%AF-%D8%B1%D8%A7%D9%8A%DA%AF%D8%A7%D9%86-%D9%85%D8%AC%D9%85%D9%88%D8%B9%D9%87-%D8%B7%D8%B1%D8%AD-%D9%87%D8%A7%D9%8A-%D9%85%D8%B9%D8%B1%D9%82/

چاپسنگی یا لیتوگرافی (به فرانسوی: Lithographie) گونهای چاپ مکانیکی شامل استفاده از صفحههای عکاسی یا سایر صفحههای مشابه که در سطح آنان ناحیۀ تصویر به صورت روغن دوست (غیرآبی، جوهرگیر) و نواحی غیر تصویری به صورت آبدوست درآمدهاست. معمولاً این صفحهها را با پودر آلومینیوم میسازند. چاپ سنگی نوعی چاپ مسطح بوده که در آن از سنگ آهکاستفاده میشدهاست؛ بدین ترتیب که نوشته یا تصویر را به روی سنگ منتقل میکردند و با استفاده از روشهای شیمیایی آن را برجسته مینمودند و سپس این تصویر بارها روی کاغذچاپ میشده است. این نوع چاپ با استفاده از روش مختلط فیزیکی و شیمیایی بر اساس دفع متقابل آب و چربی اختراع شد و متداولترین روش چاپ پیش از چاپ سربی و اختراع ماشین چاپ بوده است که امکان تیراژ بالا را میسر میساخته است. لیتوگرافی بعد از اتمام مرحله طراحی و صفحهبندی آغاز میشود. نخست، طرحِ مورد نظر را از طریق عکاسی (سنتی یا دیجیتال) روی فیلم حک میکنند، سپس فیلمهای تهیه شده کنار هم مونتاژ میگردد و مرحله کپی فیلم بر روی ورقهها یا پلیتهایی که از آلومینیوم و لایهای حساس به نور ساخته شده انجام میشود. ب

از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد طراحی ایرانی [طراحی سنتی] (به انگلیسی: Persian Design). اصطلاحی برای توصیف گونهای بازنمایی تصویری یا نقشآفرینی در حوزهٔ فرهنگ ایرانی است که به سبب خصوصیات معنایی، صوری و فنی خود، از فرهنگهای دیگر متمایز میشود. طراحی، در مجموعهٔ کامل هنرهای ایران، از فرش ایرانی گرفته تا نقاشی، تذهیب، صنایع دستی (از جمله سفالگری، پارچهبافی، فلزکاری)، معماری، شهرسازی و حتی خط و خوشنویسی،[۱] نهفته و جزء لاینفک آنهاست. در واقع آثار هنری در این رشتهها به کمک طراحی شکل میگیرند و طراحی از دیرباز جنبهٔ ترسیم و سازماندهی اثر را بر عهده داشته است. همچنین «از اواخر سده شانزدهم/دهم ه نوعی طراحی مستقل توسط هنرمندانی چون محمدی و شیخ محمد رایج شد؛ و رضا عباسی آن را کمال بخشید.»[۲]

و چقدر مبارک است

صبحی که با نام تو آغاز می شود

نام تو را.... نه یکبار

که باید با هر نفس آواز خواند

سلام خدا

سلام صبح تون بخیر

استاد محمد ابراهیم شریفزاده از اساتید نامدار موسیقی مقامی خراسان رضوی صبح روز 22 آبانماه درگذشت. استاد محمد ابراهیم شریفزاده خواننده و آهنگساز پیشکسوت موسیقی مقامی بود. همکاری وی با غلامحسین سمندری از دوتار نوازان شهیر باخرزی ۶۰ سال طول کشید، آلبوم موسیقی خونپاش و نغمهریز حاصل این همکاری میباشد.[۱] مستند (دلبر رعنا) با نگاه به شخصیت این استاد آواز محلی خراسان ساخته شد.

خط دیوانی از جمله خطوط خوشنویسی اسلامی است که امروزه در کشورهای عربی رواج نسبی دارد. ابداعکننده این سبک شخصی به نام حسام رومی بود. خط دیوانی در ترکیه عثمانی رواج زیادی داشت و کاربرد آن در زمان امپراتور عثمانی،سلیمان یکم به اوج خود رسید. خط دیوانی اگر بدون حرکات و تزیینات باشد آن راخفی و اگر دارای تزیینات نقطه و حرکات باشد آن را جلی گویند. نوشتن این نوع خط مستلزم صرف وقت زیاد میباشد.

نردبان این جهان ما و منی است

عاقبت این نردبان افتادنی است

لاجرم هركس كه بالاتر نشست

استخوانش سخت تر خواهد شكست